Mən həmişə deyərdim ki, cümə axşamları ən bədbəxt günümdür, çünki hələ cümə günü də yox, amma həftəsonu da bir o qədər uzaqdır. O gün işdən evə gələndə, şəhərin səs-küyü artıq beynimi doldurmuşdu, metroda bir yana düzülüb, insanların yorğun üzlərinə baxırdım. Hər kəs öz dünyasında idi, mən də öz dünyamda. Evə çatdım, açarı çevirib içəri girdim, ev məni həmişəki kimi qarşıladı, amma bu dəfə bir az daha boş görünürdü. Pəncərədən şəhərin işıqları süzülürdü, mən isə otaqda dolanıb heç nə etmək istəmirdim. Televizoru açdım, kanalları dəyişdim, heç biri maraqlı deyildi. Sonra bir ara masanın üstündə duran telefonuma baxdım, ekran parıldayırdı. O gün günorta bir dostum mənə bir mesaj atmışdı, ora baxıb heç cavab verməmişdim. Mesajda sadəcə bir yazı var idi: “Bəs bu?” və bir link. Mən o linki bir neçə dəfə açıb-bağlamışdım, amma tam mənasını başa düşməmişdim. Amma o gecə, elə yorğun və darıxan bir anımda, yenidən o linki açdım. Və orada mənim üçün tamamilə yeni bir dünya açıldı. Mən o platformada gəzə-gəzə maraqlandım, nə qədər müxtəlif oyunlar var, nə qədər rəngarəng dizaynlar. Sonra diqqət etdim ki, bu platformanın bir neçə fərqli versiyası var, müxtəlif ölkələr üçün fərqli ünvanlar. O linkin içində mən gördüm ki, yazılmışdı mostbet com sito ufficiale, bu məni təəccübləndirdi, çünki bu, mənə elə gəldi ki, bu, daha ciddi bir şeydir, rəsmi platformadır. Bu, mənə güvən verdi, çünki mən saxta saytlardan həmişə qorxmuşam. Amma burada hər şey çox şəffaf idi, qaydalar aydın, istifadəçi rəyləri müsbət. Və mən qeydiyyatdan keçmək qərarına gəldim, amma bu dəfə əvvəlki kimi ehtiyatla deyil, daha inamlı idim.

Qeydiyyat çox sürətli keçdi, bir neçə dəqiqə ərzində mən artıq platformanın içində idim. Hər şey o qədər asan və rahat idi ki, mənə elə gəldi ki, sanki bura məni gözləyirdi. İlk oyunumu açdım, çox sadə idi, amma qaydaları başa düşmək üçün bir neçə dəqiqə sərf etdim. Sonra bir az da araşdırdım, böyük uduşların hekayələrini oxudum, bəziləri heyrətamiz idi, insanlar kiçik mərclərlə böyük qazanclar əldə edirdilər. Amma məni ən çox o insanların hissləri maraqlandırırdı, onlar sevinclərini, təəccüblərini, bəzən hətta inanmazlıqlarını təsvir edirdilər. Və mən də bu hissləri yaşamaq istəyirdim. O gecə mən qərar verdim ki, sadəcə bir dəfəlik oynayım, kiçik bir məbləğlə, yalnız əylənmək üçün. Amma sonra oyun məni elə apardı ki, saatların keçdiyini hiss etmədim. Mən qazandım, az da olsa, amma qazandım. Bu hissi heç nə ilə müqayisə etmək olmaz, sanki ürəyində bir atəş yanır, amma bu atəş səni yandırmır, əksinə, isidir. Bir neçə uduşdan sonra mən özümü daha inamlı hiss etməyə başladım. Mən elə bil həyatda yeni bir rəng tapdım. O gecə yatmaq bilmədim, beynimdə o rəqəmlər, o kombinasiyalar, o səslər dolaşırdı. Amma bu, xoş bir yorğunluq idi, mən uzun müddətdir belə bir həyəcan hiss etməmişdim.

Ertəsi gün işə getdim, amma içimdə o sevinc hələ də vardı, heç kim heç nə bilmirdi, mən isə öz-özümə gülümsəyirdim. Bir kolleqam mənə dedi: "Bu gün sən çox xoşbəxt görünürsən, nə olub?" Mən sadəcə cavab verdim: "Bilirsən, bəzən kiçik şeylər böyük xoşbəxtlik gətirir." O, təəccüblə baxdı, amma daha çox sual vermədi. Mən işdən sonra evə gəlib yenə o platformaya daxil oldum, bu dəfə daha ciddi yanaşdım, strategiya qurdum, qaydaları yenidən oxudum, bəlkə əvvəlki gecə yanılmışam? Mən daha soyuqqanlı idim. Və bu dəfə mən böyük bir uduş əldə etdim. Bu, o qədər gözlənilməz idi ki, ekranda rəqəmləri görəndə donub qaldım. Bir anlıq inanmadım, gözlərimi ovuşdurdum, yenidən baxdım, bəli, bu həqiqət idi. Ürəyim o qədər sürətlə döyməyə başladı ki, sanki qəfəsdən çıxmaq istəyirdi. Ayağa qalxdım, otaqda dolandım, öz-özümə danışırdım. O an mən çox xoşbəxt idim, amma eyni zamanda bir az qorxurdum, çünki bu qədər tez bu qədər böyük bir şey gözləmirdim. Sonra oturub düşündüm ki, bu pulu nəyə xərcləyəcəyəm? İlk fikrim anama gözəl bir hədiyyə almaq oldu, çünki o, mənim həyatımda ən vacib insandır. O, mənə həmişə inanıb, mənim hər seçimimi dəstəkləyib. Və mən bilirdim ki, bu onu çox sevindirəcək. Ertəsi gün mən zəng edib dedim ki, səni görmək istəyirəm, sürprizim var. O, çox təəccübləndi, amma razılaşdı. Görüşəndə ona hədiyyəni verəndə, gözlərindən yaş axdı, mənə sarıldı və dedi: "Oğlum, sən mənim ən böyük qələbəmsən." Bu sözlər mənim ürəyimdə o qədər dərin iz buraxdı ki, mən başa düşdüm ki, bu uduş təkcə mənim deyil, onun da uduşudur.

O gündən sonra mən bu platformaya olan münasibətimi daha da dəyişdim. Mən artıq sadəcə qazanmaq üçün deyil, həm də yeni hisslər, yeni təcrübələr üçün gəlirdim. Mən bir neçə dostumu da bu barədə məlumatlandırdım, amma heç kimə təzyiq göstərmədim, çünki bilirdim ki, hər kəs öz qərarını özü verməlidir. Onlardan biri dedi: "Mən də sınamışam, amma mənə həzz vermədi." Mən başa düşdüm ki, bu, hər kəs üçün deyil. Amma mənim üçün bu bir növ sənətə çevrildi. Mən artıq hər oyuna bir hadisə kimi baxırdım, hər qərarımı düşünürdüm, hər nəticəni təhlil edirdim. Bu, mənə həyatda da kömək etdi, çünki mən daha diqqətli, daha səbirli oldum. Mən indi bilirəm ki, hər uğursuzluq bir dərsdir, hər qələbə isə bir sevincdir. Həyatın özü də bir oyuna bənzəyir, elə deyilmi? Bəzən qalib gəlirsən, bəzən uduzursan, amma əsas odur ki, oyundan zövq alasan. Mən bu zövqü tapdım. Bir gün mən bir yazı oxudum, orada deyirdi ki, "insan öz xoşbəxtliyini kiçik şeylərdə tapmalıdır". O gün mən bu sözləri dərindən hiss etdim. Çünki mənim üçün o platformada keçirdiyim hər an, o kiçik uduşlar, o gülüşlər, o həyəcanlar — bunların hamısı mənim xoşbəxtliyimin bir parçası idi. Mən o hissləri çox sevirəm. Və hər dəfə o platformaya daxil olanda, mənə elə gəlir ki, evimə qayıdıram, tanış bir məkana, burada məni heç kim mühakimə etmir, burada mən sadəcə mənəm.

Bu gün, bu hekayəni yazarkən, mən özümə sual verirəm: "Mən bu yola çıxmasaydım, nə itirərdim?" Və cavab aydındır: mən çox şey itirərdim, amma ən əsası, mən öz daxili sevincimi, öz həyəcanımı, öz inamımı itirərdim. Mən bu gün daha güclüyəm, çünki qorxularımla üzləşdim, onları dəf etdim. Mən bu gün daha xoşbəxtəm, çünki öz kiçik sevinclərimi tapdım. Bəlkə də bu, kənardan baxan üçün çox sadə görünə bilər, amma mənim üçün bu, böyük bir sərvətdir. Mən artıq o cümə axşamı darıxan, yorğun insan deyiləm. Mən hər günü yeni bir macəra kimi qarşılayıram. Və bu macəraların heç vaxt bitməyəcəyinə inanıram. Çünki həyat özü ən böyük oyundur, mən isə bu oyunda ən yaxşı rolumu oynamağa hazıram.