Jestem pisarzem. A raczej byłem. Przez lata żyłem z pisania tekstów reklamowych, artykułów do magazynów, wszystkiego, co płaciło rachunki. Ale w szufladzie, w starym notesie leżał mój Wielki Projekt – początek powieści. Każdego roku, pierwszego stycznia, otwierałem ten notes, patrzyłem na te same trzy strony i zamykałem go z poczuciem klęski. "Nie teraz" – myślałem. "Nie mam energii. Muszę zapłacić za czynsz."

Mój agent, stary wyga Tadeusz, mówił: "Masz talent, ale talent nie grzeje. Potrzebujesz czasu. Miesiąca wyłącznie dla tej historii. Albo choć dwóch tygodni bez myślenia o fakturach". Śmiałem się gorzko. Miesiąc? Mój czas mierzyłem w deadline'ach, nie w tygodniach.

Pewnego grudniowego wieczoru, 30-go, siedziałem nad tekstem o zaletach nowego modelu lodówki. Lodówki! Patrzyłem na pusty dokument, a w głowie miałem tylko biały szum. Wściekłość na siebie była tak dotkliwa, że wstałem od biurka i zacząłem bezcelowo przeglądać internet. Trafiłem na bloga innego pisarza, który opisywał, jak sfinansował sobie trzymiesięczny urlop na pisanie, wygrywając w konkursie literackim. "Los bywa kapryśny" – zakończył. To zdanie utkwiło mi w głowie. Los. Kaprys. Co jeśli…?

Nie myślałem o kasynie. Myślałem o losowości jako sile napędowej. O tym, że czasem trzeba oddać ster, żeby popłynąć. Ta myśl, połączona z desperacją i szklanką whisky, popchnęła mnie do szalonego pomysłu. Postanowiłem pozwolić, by jeden, jedyny raz, kaprys losu zdecydował o mojej artystycznej wolności. Uznałem, że jeśli mam stracić, stracę kilkaset złotych, które i tak wydałbym na głupoty. A jeśli wygram… wygram czas.

Szukałem miejsca, które byłoby… przejrzyste. Nie chciałem pstrokatego cyrku. Chciałem czystego interfejsu, gdzie mógłbym podjąć jedną, świadomą decyzję i czekać na werdykt. W recenzjach przewijała się fraza, że proces vavada pl logowanie jest prosty i nie generuje problemów. To mi wystarczyło. Prostość. Brak komplikacji. Zarejestrowałem się tej samej nocy.

Wpłaciłem pięćset złotych. To była kwota, którą odłożyłem na nowy ekspres do kawy. Postanowiłem, że gram tylko w ruletkę. Tylko jeden zakład. Całą kwotę na jeden numer. Numer stron mojego notesu: 127. Jeśli przegram, koniec. Jeśli wygram, biorę urlop. To nie była gra. To był rytuał przejścia. Akt wiary w ślepy traf.

Usiadłem. Ekran pokazywał wirujące koło. Nie czułem ekscytacji. Czułem pustkę medytacyjną. Kliknąłem. Postawiłem 500 zł na 127. Koło się zakręciło. Patrzyłem, jak kulka tańczy. Dźwięk był wyłączony. W pokoju panowała całkowita cisza. Czas zwolnił. Widziałem, jak kulka zwalnia, zatacza się… przechodzi obok 127… i wpada do przedziału obok. Czułem, jak coś we mnie opada. No tak. Koniec. Przegrana. Stało się.

Ale wtedy kulka, jakby na przekór fizyce, drgnęła. Wykonała jeden, ostatni, malutki podskok. I wpadła do przedziału 127.

Przez dłuższą chwilę nie ruszałem się. Patrzyłem na napis "Wygrana" i na saldo, które nagle wskoczyło na 18 000 złotych. 500 x 36. Nie krzyczałem. Nie skakałem. Płakałem. Cicho, bez dźwięku. To nie były łzy radości. To były łzy absolutnego uwolnienia. Los, ten kapryśny, dał mi znak. Dał mi czas.

Wypłata była formalnością. Pieniądze przyszły w ciągu dwóch dni. 31 grudnia wysłałem maila do wszystkich klientów: "Nagła sprawa rodzinna. Biorę miesięczny urlop. Bez internetu." Tadeuszowi napisałem prawdę. Odpisał: "Niech cię… Więc jednak czasem trzeba postawić wszystko na jedną kartę. A raczej na jeden numer. Pisz."

Pierwszego stycznia nie otworzyłem notesu. Zamknąłem go na klucz w szufladzie. Usiadłem przy czystym stole, z nowym, pustym zeszytem i piórem, które dostałem od żony lata temu. I zacząłem pisać od nowa. Nie tamtą historię. Nową. Historię o mężczyźnie, który postawił wszystko na jeden numer i wygrał wolność.

Ten miesiąc był najintensywniejszym okresem w moim życiu. Pisałem po dziesięć, dwanaście godzin dziennie. Nie sprawdzałem maili. Nie myślałem o lodówkach. Wszystkie 18 tysięcy złotych przeznaczyłem na życie przez te kilka tygodni i na profesjonalną redakcję tekstu, gdy już go skończyłem.

Dziś moja powieść jest u wydawcy. Nikt nie wie, skąd wziąłem czas i pieniądze na jej napisanie. Tylko Tadeusz i ja znamy prawdę. A vavada pl logowanie? To było moje osobiste, cyfrowe wyrocznię. Brama, przez którą przeszedłem tylko raz, żeby już nigdy nie wracać. Nie gram. Spełniłem swój cel.

Czasem myślę o tej kulce, która wykonała ten ostatni, niemożliwy podskok. I wiem, że pisarze często opowiadają o chwilach natchnienia, o muzach. Moja muza miała postać wirującego koła i numeru 127. I choć brzmi to absurdalnie, to dzięki tej jednej, szalonej nocy, w końcu mogę powiedzieć: jestem pisarzem. Naprawdę. A notes z trzema stronami? Wciąż leży w szufladzie. Jako przypomnienie, że czasem, żeby napisać nową historię, trzeba najpierw zaryzykować wszystko w zupełnie innej grze.